Το κλειδί για την πόρτα της «ΝΕΑΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ»

  Καθώς οι τόνοι της προεκλογικής αναμέτρησης κλιμακώνονται απ’ όλες τις κομματικές παρατάξεις και βαδίζουμε προς την ημέρα της κάλπης, μού έρχονται στο νου τα λόγια του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο αείμνηστος Μακεδόνας πολιτικός είχε πει παλαιότερα σε ανύποπτο χρόνο ότι «κάθε δέκα χρόνια η Ελλάδα κλωτσάει την τύχη της».

 Δράττομαι σε αυτό το σημείο της ευκαιρίας για να επιχειρήσω μια γρήγορη αναδρομή στο παρελθόν της πολιτικής ιστορίας αυτού του τόπου, που αποδεικνύει του λόγου το ασφαλές και επιβεβαιώνει για ακόμα μια φορά το χάρισμα της διεισδυτικής και κοφτερής ματιάς του Καραμανλή που μπορούσε να διασχίζει το μέλλον αλλά και να ερμηνεύει σε βάθος γεγονότα του παρελθόντος.

  Γυρίζοντας, λοιπόν, το χρόνο πίσω, περίπου, το 2001, παρακολουθούμε την Ελλάδα να εισέρχεται στην Ευρωζώνη και συνεπακόλουθα στον σκληρό πυρήνα των χωρών της ΕΕ. Παρ’ όλα αυτά όχι μόνο δεν κατόρθωσε να αξιοποιήσει αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημα που είχε στα χέρια της αλλά σε λιγότερο από μια δεκαετία έφτασε να αποτελεί τον πιο αδύναμο κρίκο της οικονομικής ζώνης του ευρώ και να κινδυνεύει να αποβληθεί με συνοπτικές διαδικασίες από το οικοδόμημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ακόμα πιο πίσω, την περίοδο 1989-1990, το πολιτικό σύστημα είχε μια σπάνια ευκαιρία να προχωρήσει δυναμικά σε αυτοκάθαρση, να αποκαταστήσει το τραυματισμένο γόητρο και την αξιοπιστία του κράτους, να καταπολεμήσει τη διαφθορά και να εδραιώσει αρχές αξιοκρατίας, δικαιοσύνης και διαφάνειας. Τελικά, λόγω πολιτικής ατολμίας(;) οι πιονέροι του συστήματος, το οποίο ήταν ακόμα στα σπάργανα, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν αλλά αφέθηκαν ασύδοτοι να επιβάλλουν τους δικούς τους όρους  στη δημόσια ζωή, καταστρατηγώντας κάθε έννοια εντιμότητας, καταπατώντας κάθε αρχή νομιμότητας και γιγαντώνοντας τις δυνάμεις της διαπλοκής, του παρασιτισμού και του εκμαυλισμού, που ποδηγετούν σήμερα την κοινή γνώμη.  Μια κοινή γνώμη που άγεται και φέρεται από τους καναλάρχες και τους μεγαλοεκδότες. Και το σύντομο αυτό ταξίδι στις σελίδες της Ιστορίας ολοκληρώνεται στο έτος 1981, όταν και το ΠΑΣΟΚ κατέλαβε για πρώτη φορά την εξουσία. Ήδη, η Ελλάδα είχε ενταχθεί στους κόλπους της τότε ΕΟΚ- χάρη στην επιμονή και το πολιτικό ανάστημα του Καραμανλή- και το μέλλον της χώρας έπειτα απ’ αυτήν την εξέλιξη προβλεπόταν ευοίωνο. Ο λαοφιλής μεν, δημοκόπος δε, Ανδρέας είχε, όμως,… διαφορετική άποψη. Αντί, λοιπόν, να αξιοποιήσει τον πακτωλό χρημάτων που εκταμιεύτηκαν από τα ευρωπαϊκά προγράμματα για να θέσει τα θεμέλια μιας υγιούς παραγωγικής βάσης, να προωθήσει περαιτέρω την εκβιομηχάνιση της χώρας και να δημιουργήσει ένα αξιόπιστο πλαίσιο για επενδύσεις και ευκαιρίες στην ιδιωτική πρωτοβουλία, επιδόθηκε σε ένα ανίερο έργο διασπάθισης του δημοσίου πλούτου, υπερδιόγκωσης του δημοσίου τομέα, κρατικοποίησης χωρίς σχέδιο των πάντων, εγκατάλειψης της υπαίθρου και του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας και υπονόμευσης κάθε έννοιας αρετής και πατριωτισμού. Με απλά λόγια: «άρμεγμα» του κράτους, πρωτόγνωρο φαγοπότι από τους «ημετέρους», στρέβλωση του ηθικού αισθητηρίου των Ελλήνων, καθιέρωση ενός φτηνού lifestyle και ποινικοποίηση των ιδεών που παρεξέκλιναν από την αριστερόστροφη σκέψη.

Οι τρεις αυτοί σταθμοί ανά δεκαετία περίπου της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, οι οποίοι επεσσώρευσαν στη πατρίδα τόσα δεινά, έχουν ένα κοινό παρανομαστή που ακούει στο όνομα ΠΑΣΟΚ με τη συνδρομή, βεβαίως, της Αριστεράς, κομμουνιστικής και ρεφορμιστικής.

Επομένως, το ερώτημα που προκύπτει και τίθεται επιτακτικά, τώρα, τον Απρίλιο του 2012, είναι ιδιαίτερα κρίσιμο και θα πρέπει να απασχολήσει τον καθέναν μας ξεχωριστά και όλους μαζί. Θα κλωτσήσουμε την τύχη μας για ακόμα μια φορά; Θα παρασυρθούμε από τις σειρήνες του λαϊκισμού-όπως το 2009-; Θα υποκύψουμε σε άναρθρες κραυγές, σε εξυπνακισμούς  και εύηχες αλλά ανεύθυνες πολιτικές;

  Η Ελλάδα έχει τη μοναδική ευκαιρία να δραπετεύσει από το βούρκο της Μεταπολίτευσης, που την οδήγησαν η ηγεμονία του κρατισμού, της προοδευτικής ψευτοθολούρας των αριστερόστροφων ιδεών και οι συντεχνιακές λογικές που υπέσκαψαν το δημόσιο συμφέρον. Μπορεί να μετατρέψει σε χρυσή ευκαιρία την πρωτοφανή κρίση που «χτυπά» το σύνολο του ελληνικού λαού. Είναι σε θέση να πραγματοποιήσει το άλμα προς τον ουρανό και να κάνει την υπέρβαση, μεταβαίνοντας σε μια νέα εποχή ανασυγκρότησης και αναδημιουργίας. Στην εποχή της Νέας Μεταπολίτευσης!

  Οφείλουμε να δώσουμε μάχη για το όραμα της Νέας Μεταπολίτευσης, που συνοψίζεται αδρομερώς στην επανεκκίνηση της Οικονομίας, της Κοινωνίας, της Πολιτικής, της Παιδείας, της Υγείας, της Εθνικής Άμυνας, του Πολιτισμού και του Τουρισμού. Παντού! Σημαίνει θεσμικές, σαρωτικές, αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις για την αξιοποίηση του φυσικού πλούτου, τον εξορθολογισμό της διοίκησης, την δημιουργία μικρού, ευέλικτου, επιτελικού και φιλικού προς τον πολίτη κράτους, την αναστήλωση του κατεδαφισμένου κοινωνικού κράτους, την τόνωση της επιχειρηματικότητας, την ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής με εξαγωγικό προσανατολισμό, την βελτίωση των υποδομών και της άμυνας, τις στοχευμένες  αποκρατικοποιήσεις με αναπτυξιακή προοπτική σε βάθος χρόνου, τον περιορισμό της γραφειοκρατίας, την καταπολέμηση του ανεύθυνου συνδικαλισμού και των συνδικάτων, την εξάλειψη της διαφθοράς, την βελτίωση της απονομής της δικαιοσύνης, την αναδιοργάνωση της δημόσιας παιδείας και της υγείας, την μάχη κατά της λαθρομετανάστευσης και της εγκληματικότητας. Με δυο λόγια: Ανάπτυξη και Ανάκαμψη!

  Ποιος, όμως, είναι εκείνος ο ηγέτης που θα πραγματοποιήσει τη φυγή προς τα εμπρός; Θα υπερκεράσει τις δεσμεύσεις και τις επιβολές του Μνημονίου και της Τρόικας; Δεν θα αρκεστεί σε μια απλή διαχείριση αλλά θα συγκρουστεί με τα συμφέροντα για την αναμόρφωση της χώρας; Ποια είναι εκείνη η πολιτική παράταξη που διαθέτει αξιόπιστο, ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο πρόγραμμα; Το διακύβευμα των εκλογών είναι χωρίς υπερβολή υπαρξιακό, κρατικής και εθνικής υπόστασης και οντότητας. Ο ελληνικός Λαός στέκεται αναποφάσιστος μπροστά στο μονοπάτι της Αρετής και της Κακίας. «Από εμάς θα εξαρτηθεί το τελικό αποτέλεσμα… Από μας θα εξαρτηθεί ο Παράδεισος, ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Η μοίρα βρίσκεται στα χέρια μας!», συμβουλεύει ο Ελύτης και τα λόγια του ηχούν προφητικά σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες.

  Αναμφίβολα, οι στιγμές είναι ιστορικές. Και σε ιστορικές και κρίσιμες για το Έθνος στιγμές το βαρύ φορτίο της διάσωσης της χώρας επωμιζόταν στις πλάτες της η μεγάλη, πατριωτική,  λαϊκή και κοινωνικά φιλελεύθερη παράταξη της Νέας Δημοκρατίας. Οι περιστάσεις απαιτούν μεγαλείο ψυχής, χαλύβδινο χαρακτήρα και καρδιά λιονταριού. Είναι φανερό ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα με εξαίρεση τη ΝΔ και τον Αντώνη Σαμαρά διαθέτει σε ολίγιστο έως ανύπαρκτο βαθμό αυτά τα χαρακτηριστικά. Οι σπασμωδικές αντιδράσεις, τα κομματίδια-φερέφωνα της διαπλοκής και του συστήματος, οι λεονταρισμοί και οι ψευτοπαλληκαρισμοί αποτελούν τον επιθανάτιο σπασμό ενός συστήματος που καταρρέει τρέμοντας μια αυτοδυναμία της ΝΔ που θα σαρώσει τα πάντα και γι’ αυτό το λόγο προσπαθεί με νύχια και δόντια να την ανακόψει με δήθεν αντικειμενικές δημοσκοπήσεις.

  Ο σταχανοβίτης που θα πραγματώσει το όραμα για τη Νέα Μεταπολίτευση είναι η ΝΔ με αιχμή του δόρατος ένα ισχυρό κοινωνικό μέτωπο που θα αντιπαλέψει το «σύστημα ΠΑΣΟΚ» και θα ματώσει για την αναγέννηση της Πατρίδας κυριολεκτικά μέσα από τις στάχτες της. Η κραυγή αγωνίας και ο κοινωνικός αναβρασμός πρέπει να μετατραπούν σε ψήφο δημιουργίας και εμπιστοσύνης προς τον Αντώνη Σαμαρά και τη ΝΔ. Απαιτείται, όμως, το κάτι παραπάνω, το οποίο είναι η ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ! Ισχυρή, νωπή λαϊκή εντολή για να μετουσιωθεί το όραμα σε απτή πραγματικότητα. Γιατί χωρίς αυτοδυναμία είσαι δέσμιος λεπτών ισορροπιών, είσαι αναγκασμένος να κάνεις συμβιβασμούς και πισωγυρίσματα.

  Χαμένες μάχες είναι οι μάχες που δεν δίνονται! Και η ΝΔ θα δώσει πάνοπλη και πανέτοιμη τον αγώνα για τη νίκη και την αυτοδυναμία κόντρα σε κάθε κατεστημένο, σε κάθε οικονομικό, πολιτικό, εκδοτικό και εξωθεσμικό παράγοντα με αλλότρια συμφέροντα. Η συνταγή της νίκης είναι απλή: πίστη, όραμα, πρόγραμμα, πανστρατιά και ελπίδα! Η εντολή του Ποιητή, άλλωστε, είναι ξεκάθαρή: «Να προτρέχει του χρόνου ο χτύπος της καρδιάς»!

Ερωτοφωτόσχιστος